Obiekt pożądania żony
w chwilę później już zjedzony…

Muzeum to szczególne miejsce
gdzie za gablotek szkłem spoczywa
nie tylko mienie przodków naszych,
lecz pamięć o nich nadal żywa…

Wszak złoty pierścień był zapewne
czyjejś miłości potwierdzeniem,
choć dziś pokryty warstwą kurzu
jest tylko dawnych uczuć cieniem.

Tamte skorupy były misą…
czas z nią się obszedł bez litości
choć jeszcze smak pamięta potraw,
które niesiono w niej dla gości.

Miecz wyszczerbiony, hełm pęknięty,
pogięta zbroja i grot strzały
tragedii ludzkich są dowodem
po wiekach mocno przerdzewiałym.

Buty skurczone ze starości,
tkanina całkiem wypłowiała…
ale nieznana nam osoba
szczęśliwa była, że je miała.

Tu leży kilka drobnych monet,
o nich pamiętać również trzeba,
bo gdy godzina czarna przyszła
starczały na bochenek chleba.

Muzeum w oczywisty sposób
zawsze nam przypomina o tym,
że w każdym miejscu i epoce
ważni są ludzie, nie przedmioty.

O osłach mówi się niepochlebnie,
że są uparte i narowiste,
lecz ten, kto taką łatkę im przypiął
miał o przyrodzie pojęcie mgliste…

Owszem, są takie zwierzęta, które
zawsze spełniają człowieka wolę
po czym spadają w przepaść lub giną
wchodząc tam, gdzie jest minowe pole.

Osły nie wierzą ślepo swym panom
lecz oceniają ryzyka skalę
i jeśli widzą niebezpieczeństwo
to im do niego niespieszno wcale.

Morał: Jeżeli ktoś bezkrytycznie
zawsze wypełnia rozkaz swych panów,
to ryzykuje bardziej, niż osioł…
więc się człowieku nad tym zastanów!

Człowiek szczęśliwy nigdy
nie krzywdzi innych ludzi…
lecz w sercu nieszczęśliwym
zło się do życia budzi…

Facet kobiety pojąć nie może,
choćby próbował na każdą stronę,
choć nie…! przepraszam… jest to możliwe,
może ją, owszem, „pojąć za żonę”!

Niejeden człowiek opowiada,
że złośliwego ma sąsiada,
który jest wredny, no a przy tym
szkodzi na sposób rozmaity…

lecz jakoś mało kto przyznaje,
że sam ma przykre obyczaje
bo hałasuje, dymi, brudzi
i zmorą jest dla innych ludzi.

Mężczyźnie można wmówić
czasem bardzo wiele,
a męska łatwowierność
– to rzecz oczywista…
kobieta chcąc osiągnąć
swoje własne cele
wiedzę w tych sprawach zawsze
świetnie wykorzysta.

Kobiety mierząc czas miniony
mówią: „Piętnaście kilo temu”
i można ufać tej metodzie
jak zegarowi dokładnemu…

Z daleka konflikt obserwuje
aby - gdy jatka się zakończy
zakrzyknąć „hurra, nasi górą!”
i do zwycięzców w mig dołączyć.